Thailand 2026

 
Donderdag 5 maart 2026
Rond half 6 's morgens arriveerden we in Bangkok. Dus snel de 'koelwagen' uit en ontdooien. We waren razendsnel opgewarmd en Agnes kon haar winterjas weer in de koffer stoppen. Nu op dit enorme busstation op zoek naar bus 5, die ons naar Bang Sue Junction kon brengen, maar eerst de uitgang zien te vinden. Iets later stonden we dan tussen enorme rijen Thai die buiten ook op hun bus wachtten. Steeds kwamen er bussen voorbij, maar niet bus 5. Na een halfuurtje komt toch ineens onze bus aanrijden. De omschrijving bus is misschien wat veel voor dit prehistorische apparaat, maar ja, we waren in ieder geval weer onderweg. De chauffeur had waarschijnlijk z'n rijlessen gevolgd bij Max Verstappen en reed met een razend tempo door de stad. De route van bus 5 was sinds vorig jaar blijkbaar omgegooid, want waren we vorig jaar binnen 10 minuten bij Bang Sue, nu hebben we wel 30 minuten in de bus gezeten, enigzins in de rats of we wel op de juiste plek zouden uitkomen. De conducteur stelde ons gerust. En ja hoor, precies voor de deur van station Bang Sue Junction stapten we uit. Ook hier was het vinden van de ingang even lastig en wurmden we ons via de vele eetstalletjes, die al open waren op dit tijdstip, richting het perron. We zochten een bankje en het wachten kon beginnen. Agnes wandelde intussen naar het nieuwe, enorme station aan de overkant om wat voor het ontbijt te kopen. Na de overheerlijke koffie én broodje konden we er weer tegen. Om klokslag 8.00u opende het loket en kochten we twee kaartjes voor trein 261 naar Hua Hin. Iets later dan gepland verscheen het puffende boemeltje. We hadden een instapstrategie bedacht, die prima uitpakte. Dus zaten we beiden op een plekje aan het open raam. De vier uur lange reis kon beginnen. Net als twee jaar geleden vloog de reis voorbij, omdat er zoveel te zien én beleven is. Maar ja, het ging blijkbaar iets té vlot, want in Cha-am stopte de trein 30 minuten, zonder enige mededeling. In Nong Kae (buitenwijk van Hua Hin) stapten we uit en vonden aan de hoofdstraat een restaurantje voor de lunch. Daarna met een Grab naar ons hotel BC Summer Beach in Pranburi. Na een hartelijke ontvangst door Ploy kregen we de sleutel van kamer 101 en lagen al heel snel aan het zwembad. Aan het einde van de middag eindelijk weer eens een biertje op het terras van onze kamer. Maar dan wordt het tijd voor een bezoek aan restaurant Ox voor de allereerste superlekkere garnalen. Bij het hotel een poging gedaan om nog even uit te kijken over zee, maar de ogen weigerden nog mee te werken en vielen dicht. Dus bijtijds naar ons héérlijke bed.

Vrijdag 6 maart 2026
Na een erg lange nacht zaten we om precies 9.00u in de voortuin van het hotel te genieten van het overheerlijke en zeer uitgebreide ontbijt, met uitzicht op zee in een lekker zeebriesje. Vandaag hadden we besloten helemaal niets te doen en bij te komen aan het zwembad. Het uitzicht op zee en de voorbijpruttelende scooters waren inspannend genoeg. En dan komt er om 12.00u ook nog een meneer het zwembad schoonmaken. Het werd bijna teveel... Als lunch hebben we de schaaltjes met vers fruit, die we over hielden van het ontbijt, opgegeten en deze aangevuld met een vers fruitsapje. Het moet niet gekker worden. Aan het einde van de dag werd het drukker op straat. De inwoners van het vissersdorpje starten dan hun tweewielers en rijden op de boulevard heen en weer om te zien, maar vooral om gezien te worden. Ook stopte er precies voor onze deur een auto en een oudere man stapt uit, installeert z'n tafel en stoeltje in de schaduw van het monument en gaat daar heerlijk zitten eten. Verderop zittten hele families aan het strand, terwijl hun kinderen pootjebaadden in het ondiepe water. 's Avonds maar weer op de fiets naar Ox.

Zaterdag 7 maart 2026
Het was weer zover. Vandaag werd onze scooter gebracht. Zoals gebruikelijk niet op tijd en helaas niet het nieuwe model van vorig jaar. Voor de zekerheid even alle krassen rondom gefotografeerd. Eerst maar eens naar het vissershaventje van Pranburi en daarna de kustweg op, langs alle baaien. In de eerste baai gestopt bij een lokaal vissersdorpje, waar de verse vis op bestelling ter plekke door de vissers werd bereid. De vele Thaise bezoekers lieten het zich goed smaken. Bij de volgende baai was een ParaMoto bezig met z'n stunts. Daar moest ik natuurlijk even foto's van maken. Op gegeven moment landt de ParaMoto voor ons op het strand om even kennis te maken. Rob Condella bleek een Amerikaan die tijdens zijn rondreis door Thailand al op heel veel plekken gevlogen had. Natuurlijk gegevens uitgewisseld om hem de foto's te kunnen sturen. Aan het einde van de derde baai, op zo'n 20 km. van ons hotel bij een strandtent heerlijk gegeten. Agnes een Pad Thai en ik natuurlijk de garnalen. Langzaam pruttelend reden we weer terug naar Pranburi. 

Zondag 8 maart 2026
Vandaag vanzelfsprekend weer op pad met de scooter. Dit keer naar het Bueng Bua natuurpark. Een lange, maar mooie route door het binnenland. Je ziet zoveel als je met de tweewieler onderweg bent. Zoals een voetbalveld, waar geen gras meer groeide en twee teams met jeugdige spelers in de pufhitte een voetbalwedstrijd speelden. De familie en supporters waren zo verstandig om het aanmoedigen vanaf een schaduwrijk plekje te doen. Een stuk verderop moesten we een stuk snelweg nummer 4 volgen. Gelukkig gaven collega scooterrijders het voorbeeld; gewoon op de vluchtstrook rijden. Maar ja, dan moet je ook nog eens uitkijken voor tweewielers die je op jouw weghelft tegemoet komen. Gelukkig konden we na een kilometer of 10 de snelweg weer verlaten. Al was de juiste afslag nog even zoeken, want borden naar het natuurpark staan er niet. Maar google maps hielp ons. Aangekomen bij het natuurpark moesten we eerst tickets kopen, ook voor de scooter 20 baht! Daarna in de pufhitte de lange steiger opgewandeld. Om de paar honderd meter was er een vogelkijkhut met bankjes. In de eerste hut die we binnenstapten ontmoetten we een vrouw uit Bhutan, die tijdelijk in Bangkok woonde en een familieuitstapje maakte en het, net als wij, reuze leuk vond om even te kletsen. We hadden al verwacht dat er op dit moment van de dag niet heel veel vogels te spotten zouden zijn, en dat klopte. Wel veel geluiden in de begroeiing, maar bijna niets te zien. Op de terugweg naar Pranburi moesten we verschillende keren wachten tot er kuddes koeien, die begeleid werden door de boer op z'n bromfiets, eindelijk van de weg af gingen. In het dorp voor ons hotel nog even een ijskoude cappuccino gedronken en daarna bij het hotel snel de zee ingedoken en nog even bijgekomen op een ligbedje bij het zwembad, terwijl buurman van kamer 102 bezig was de buitenverlichting van het hotel te repareren. Er is hier altijd wat te beleven. 's Avonds natuurlijk heel luxe met de scooter naar Ox.

Maandag 9 maart 2026
Precies om 9.00u zaten we weer op onze vaste plek te ontbijten. Hierna de scooter gestart en op weg gegaan naar Hua Hin. Hier hoorde alweer en stuk over de snelweg 4 bij, maar daar gingen we de eerste afslag in Hua Hin natuurlijk weer af. In Hua Hin is het druk, héél druk. Eerst maar even naar de pier gereden, met ernaast het kleine vissershaventje, om wat foto's te maken. Omdat het zo warm was bij de plaatselijke Amazon een heerlijke ijscappuccino gedronken en toen een stuk naar het strand gewandeld door een straatje, dat werkelijk afgeladen vol stond met verkoopstalletjes. Ook op het strand staan de parasols letterlijk tegen elkaar. Vreselijk. En dan staan er ook nog een stuk of wat afgepeigerde paardjes, waar je als toerist mee over het strand kan rijden. Triest. Met de scooter zijjn we nog even kris-kras door de straatjes van Hua Hin gereden en beseften hoe blij we zijn met ons verblijf in het nauwelijks toeristische Pranburi. Dan naar de enorme shoppingmall Market Village Hua Hin om rond te wandelen en af te koelen. Voor 2-wielers is hier een enorme parkeerkelder, die werkelijk bomvol stond met scooters. Wij hadden geluk en vonden nog een plekje. Op de benedenverdieping bijna alleen maar restaurants, wat niet zo gek is, want de Thai eet bijna de hele dag door.  We zagen zelfs houtskoolkoekjes.... Op de bovenverdieping heel veel sport- en kledingwinkels en andere zaken. In een van de sportwinkels vond ik precies de badslippers die ik zocht én ook nog in de juiste maat. Verderop een kledingwinkeltje met afgeprijsde felgekleurde korte broeken. Na het passen ging ik met een knalgeel exemplaar de deur uit. Via een prachtige route door het achterland reden we terug naar Pranburi. Onderweg kochten we voor een heuse 5 baht nog een flesje koud water. Het ligbedje riep al op grote afstand, maar het rondje zwemmen in de zee sloegen we vandaag even over. Door een overmatige planktonbloei kleurde de zee bijna lichtgevend groen, dus hielden we het vandaag bij het zwembad. Omdat alle restaurants in Pranburi om 18.00u sluiten, besloten we toch maar weer naar Ox te gaan.

Dinsdag 10 maart 2026
De scooter maar weer gestart voor een rit door het mooie achterland, maar dit keer naar de Pranburi dam met een enorm stuwmeer. Het landschap werd met z'n vele palmboombossen en akkerbouw steeds mooier. De dam zelf was niet heel boeiend en nadat we even in de schaduw bij de pompinstallatie hadden uitgekeken over het stuwmeer, reden we via een andere route terug naar Pranburi. Onderweg op google maps gekeken. Op een kruising bij zo'n typisch Thais supermarktje, waar ze van alles verkopen even gestopt. Deze bleek zelfs zo'n ouderwetse handpomp voor benzine te hebben, dus kochten we bij oma 2 litertjes voor onze scoooter. Na flink zoeken en hulp van google maps kwamen we uiteindelijk weer aan bij ons hotel. Snel naar het zwembad dus. We hadden beiden even geen zin in garnalen, dus reden we naar de avondmarkt, die een stuk verderop in de straat was opgebouwd. Bijna een kilometer aan stalletjes, waar eten wordt bereid en verkocht. Bij één van de stalletjes zagen de sateetjes en erg lekker uit. We kochten 6 stokjes én een zak kroepoek en aten deze, net als de vele Thai, aan overkant op. De sateetjes smaakten naar meer, dus haalden we er nog 4 bij. Iets later komt de eigenaresse van het stalletje nog 1 stokje brengen. Was 10 + 1 gratis. Intussen konden we ook nog eens luisteren naar een Thaise dame die een poging deed om te zingen. Vrees dat er bij de Voice geen stoel voor haar was gedraaid. Aan ons vaste tafeltje bij het hotel nog even bijgekomen van de vele indrukken.

Woensdag 11 maart 2026
Omdat de dag nogal warm begon, besloten we 's ochtends maar aan het zwembad te gaan liggen. Rond de middag ons dagelijkse fruithapje naar binnen gewerkt en op de scooter gestapt voor een bezoek aan Pranburi (de binnenland versie). Er zou een walkinstreet mét markt zijn, maar we kwamen er later achter dat die pas om 16.00u zou beginnen. Na een bezoek aan het plaatselijke station in typisch Thaise kleuren reden we door naar de eerder gevonden massagesalon. En ja hoor, na wat zoeken stonden we ineens voor de deur. Wát, helemaal volgeboekt! Dus maakten we meteen een afspraak voor morgenochtend. Op de terugweg bezochten we nog een lokale overdekte markt en namen daar meteen maar zo'n overheerlijke koude banandensmoothie, waar je pijn in je hoofd van krijgt. Via een mooie route terug naar het hotel en nog even gestopt bij de vissershaven in Pranburi. Het blijft een wonder dat ze met deze bootjes vis kunnen vangen. Vandaag nog wel even in zee kunnen zwemmen en een heerlijk tukje gedaan bij het zwembad. 's Avonds maar weer van die overheerlijke stokjes op de markt gehaald, maar door de 10 grote druppels regen hebben we deze veilig op ons balkon opgegeten. 

Donderdag 12 maart 2026
Het stormde stevig bij het ontbijt. De kleedjes waaiden in het rond en we hielpen om snel even de parasols in te klappen. Om een uur of 10 begon het zachtjes te regenen, maar de donkere lucht boven zee beloofde meer. Iets later barstte de tropische bui dan ook echt los. Onze massageafspraak maar even verschoven naar 16.00u. Terwijl we op ons balkon naar de voorbij stuivende regen keken, hoorden we een ineens een geweldige klap en het licht ging uit. Een flinke sluiting in de travo op de electriciteitpaal bij de buren. De regen werd iets minder en Agnes besloot nog even bij zee te gaan kijken. Stuurt 10 minuten later een appje: 'ben gevallen'! Blijkt ze, ondanks haar voorzichtigheid, uitgegleden te zijn op de betonnen treden van de stormkering en met haar hoofd op de rand van zo'n tree terecht te zijn gekomen. Toen we het pad van het hotel opliepen, had Ploy ons razendsnel gespot en vroeg wat er was gebeurd. Instappen, sommeerde ze Agnes en razendsnel reden we naar de plaatselijke dokterspost. Iets later lag Agnes op de onderzoekstafel en werd een flinke hoofdwond geconstateerd. De arts legde uit dat zij dit prima kon behandelen en ging aan de slag met schoonmaken en vervolgens hechten. Terug in het hotel ben ik bezig met de ligpbedjes aan het zwembad en krijg van de allerliefste hotelmanager van Thailand een appje. Ploy heeft Agnes' haar verzorgd en voorzien van twee 'buitenboordantennes', waardoor het haar niet over het verband hing. O ja, daarna heeft ze ook nog even de massagesalon voor ons afgebeld. Massages zitten er even niet in voor Agnes de komende weken. Deze avond héél langzaam met de patiënt achterop naar Ox gereden, waar blijkbaar een flink feest werd gehouden, want de muziek was op grote afstand hoorbaar. Natuurlijk even naar boven gelopen om te kijken, wat door de aanwezige Thai met gejuich werd ontvangen. 

Vrijdag 13 maart 2026
Na het ontbijt afscheid genomen van de gezellig Fransman en daarna rustig aan op de scooter naar de doksterspost voor de dagelijkse desinfectie. Er zaten wel heel veel mensen in de 'buitenwachtkamer', dus rekenden we op een flinke wachttijd. Maar nee hoor, we mochten meteen doorlopen en na het schoonmaken/desinfecteren stonden na het betalen van 100 baht (ca. € 2.50) alweer buiten. Meteen maar bij de naastgelegen 7-Eleven naar binnen om paar biertjes te kopen. O ja, da's waar ook, tot 11.00u mag er geen bier worden verkocht. Gelukkig zaten de spicy stengeltjes niet achter een tijdslot. En dus weer snel plekje aan het zwembad opgezocht, waar de wind intussen weer z'n normale stand had aangenomen. Goed uit te houden dus. We konden weer rustig genieten van het uitzicht én de kitesurfers. 's Middags durfde Agnes het alweer aan om met de scooter wat inkopen te gaan doen en nam ook nog eens zo'n lekkere ijscappuccino mee. Daarna de kwalificatie voor F1 sprintrace gekeken. Tijdens de kwali komt Ploy alweer een schaal met heerlijk vers fruit brengen. We worden hier écht in de watten gelegd. 's Middags meldt Ploy dat er vandaag een nieuw hek wordt geplaatst en dat dit dus wat lawaai kan maken. Na de pickup met het hek stopt er nog een pickup, waar 2 mannen uitstappen en vervolgens twee 25kg zakken zout in het zwembad knikkeren. We vervelen ons hier geen moment... 's Avonds toch maar eens een ander restaurant geprobeerd. Meestal zaten hier nauwelijks gasten, maar nu ineens vol. En goede reviews. Dus bestelden we beiden een groene curry. Op de terugweg nog even langs de avondmarkt gereden, waar het alweer gezellig druk was.

Zaterdag 14 maart 2026
Bij de dokterspost kennen ze ons intussen al. In de 'open' behandelkamer werd op één van de onderzoektafel gelijktijdig al een andere patiënt behandeld. Ongekende taferelen voor ons westerlingen. Maar ook nu stonden we snel weer buiten. We waren nét op tijd terug om de start van de sprintrace te zien. Door de nieuwe reglementen én de hybrideauto's is de spanning wel een beetje weg, maar ook de tegenvallende resultaten van 'onze' Max hielpen niet. Dus uitgezet en ons ligbedje opgezocht. We liggen nét, toen Ploy met alweer een verrassing aankwam, een kakelverse kokosnoot. Ook de kitesurfers zijn weer present, dus maar weer wat foto's gemaakt. s Avonds opnieuw naar de avondmarkt en een stalletje met heerlijke beefsaté gevonden. Voor een habbekrats een zak vol van die overheerlijke stokjes gekocht op in ons terras opgegeten. 

Zondag 15 maart 2026
En dan is ineens de laatste dag in Pranburi alweer aangebroken. In ons hotel is het iets drukker met Thaise gasten uit Bangkok, die op zaterdag 4 uur naar Pranburi rijden en zondag na het ontbijt alweer naar huis gaan. Dat is wel een erg korte vakantie! Na het bezoek aan de dokterspost de scooter alvast afgetankt voor het enorme bedrag van 100 baht. Om een uur of 12 een automatisch bericht van Eva Air. We zijn ingecheckt en hebben op dinsdag de stoelen 54J en 54K gekregen. Daarna een poging gedaan om de F1 race te kijken, maar na een uur waren we er klaar mee. Kort daarna bleek Max ook nog een uitgevallen. Het werd tijd voor een allerlaatste rondje op de scooter, dus reden we richting het Sam Roy Yot strand en dronken een heerlijke ijscappuccino met uitzicht op zee. Op de terugweg nog een ererondje door het dorp en wat inkopen gedaan, maar toen moesten we toch echt naar ons vaste plekje bij het hotel voor het eindemiddagbiertje. 's Avonds voor de laatste keer naar Ox.

Maandag 16 maart 2026
Nog één keer naar de dokterspost. Vandaag hadden we vanwege het vertrek meer haast en moesten nu wel op onze beurt wachten.  Vandaag een nieuwe verpleegkundige, die voor de gezelligheid haar 4-jarige dochtertje had meegenomen die vooraan stond tijdens de behandeling. Het blijft verrassend. Terug in het hotel de koffers naar buiten gerold en de sleutel van de scooter ingeleverd. Ploy wilde persé Agnes' haar nog even fatsoeneren en de 'buitenboordantennes' in model brengen. Intussen komt de taxi het pad oprijden en gaan de koffers in de achterklep. Na een meer dan hartelijk afscheid rijden we uitgezwaaid door Ploy het pad af. Kwart over tien staan we bij de busterminal in Hua Hin. Bij het loket de digitale vouchers 'ingeruild' voor een echte tickets. Om iets voor 11 uur verlaten we Hua Hin. De chauffeur rijdt stevig door, maar ook de wegen naar- en rond Bangkok zijn zo goed als leeg. Zodoende zijn we ineens om 14.00- ipv 15.00u op de luchthaven. Alle roltrappen brachten ons razendsnel naar de onderste verdieping van dit enorme gebouw, waar we op zoek gingen naar het Grab pickup point. Was snel gevonden. Dus Grab geboekt en in de lange rij gaan staan. Wát een drukte en herrie. Het leek wel een taxi-veiling. Een van de medewerksters was nogal onder de indruk van Agnes' haar en besloot ons maar eens extra te helpen. 5 Minuten later zaten we in de Grab op weg naar ons hotel. Op de route naar het hotel viel ons de nogal grijze lucht op. Dat beloofde niet veel goeds. Nog voordat we bij het hotel aankomen begint het me toch te gieten. Onze hotelkamer op de 5e verdieping had uitzicht op de stad én de metro in de verte. We hebben gewacht tot de bui was vertrokken voordat we de buurt gingen verkennen met een enorme shoppingmall om de hoek. Buiten voelde het door de regen aan als een sauna. In de typisch Thaise mall was het koel en ook hier alleen maar kleding én eten. 's Avonds bij een avondmarktje (ook om de hoek) heerlijk gegeten en geluisterd naar livemuziek. En dan een allerlaatse - zeer goede- massage aan de overkant van ons hotel. Maar toen ons bed ingedoken om enorm te snurken, want morgen zou een lange dag worden. 

Dinsdag 17 maart 2026
Na een heerlijk ontbijt stapten we met de koffers in de hotel-shuttlebus voor een kort ritje naar de luchthaven. Lange rijen, veel controles. Maar dan zaten we toch eindelijk op de weinige stoelen bij de gate. Natuurlijk weer vertraging van een minuut of 30. De toegewezen plaatsen waren ruim voldoende om enigzins onderuit te zitten en een poging te doen om te slapen, want ondanks de dagvlucht gingen na de eerste maaltijd de lichten uit en moest de verduistering dicht. We hadden blijkbaar wind mee, want we landden een halfuur eerder dan gepland en dit keer eens niet op de Polderbaan. Douanecontrole ging dit keer best vlot, maar zoals altijd kwamen de koffers mondjesmaat op de band. Om 20.08u stapten we op de trein naar Baarn, met natuurlijk een overstap in Hilversum. Opnieuw was Louk zo aardig om ons mét koffers op te halen. Hanneke had ter verhoging van de feestvreugde een 'ontbijtpakket' én een schaal met bloembollen meegegeven. Hoe aardig! We hebben nog heel even in de kamer gezeten, maar dat duurde niet heel lang.