Baarn -> Santiago de Cuba - 29 december 2015
Na veel wikken en wegen boekten we in augustus een groepsrondreis door Cuba. Vooral dat reizen met een groep was voor ons nieuw en we waren hier best een beetje sceptisch over. Stel je voor dat je in een groep terecht komt met alleen maar overjarige klagende klappergebitten. Nou ja, we moeten het maar ervaren.
Dinsdag 29 december was het dan zover. Natuurlijk waren we weer véél te vroeg op Schiphol, maar ja dan hadden we tenminste tijd om even flink te shoppen en grote bakken koffie te drinken. Het shoppen leverde uiteindelijk 1 mini-wereldstekker op en de cappuccino smaakte voortreffelijk. En dan maar eens langzaam richting gate G05, waar onze Dreamliner al klaar stond. Rond half twee begon het boarden en nieuwsgierig wandelden we dit toestel binnen, zo nieuw, zo modern, maar wat een krappe zitplekken! En dat voor een dergelijke lange vlucht. Maar ja, het was voor het goede doel. Deuren dicht en gaan. Na een uur of negen vliegen landden we om een uur of zes -plaatselijke tijd- op het vliegveld van Holguin. Wandelend richting de aankomsthal viel de heerlijke temperatuur direct op. Graadje of 28! Maar eerst nog even door de Visa- en paspoortcontrole. Hokje in, paar stomme vragen beantwoorden en in de camera kijken. Ok, doorlopen maar en bagagecontrole met wel 2 scanners. Pfff, dat zou nog wel even gaan duren. Niet veel later stonden we dan toch buiten, waar gids Iovanni ons opving en naar de juiste bus dirigeerde. Een ruim uur na aankomst zaten alle 23 gasten in de bus en kwam Iovanni met de heugelijke mededeling dat we nog eens 3 uur met de bus onderweg zouden zijn naar Santiago de Cuba. Na zijn welkomstwoord en veel informatie was er gelegenheid om vragen te stellen, waar een enkeling dankbaar -en veelvuldig- gebruik van maakte. Uiteindelijk werd het stil, heel stil in de bus. Het liep dan ook richting 4 uur Nederlandse tijd. Aangekomen bij Hotel Melia in Santiago de Cuba bleken we gelukkig nog even wat te kunnen eten en een eerste Cubaans biertje te drinken, maar héél snel daarna was iedereen naar z'n kamer vertrokken.
Volgende dag scheen de zon al door de gordijnen. Mooi!! Snel de zomerkleding aangeschoten en de ontbijtzaal opgezocht om daarna snel wat geld te wisselen voor de Cubaanse c.u.c.'s [koeks], wat in een enigszins shabby wisselkantoortje naast het hotel kon gebeuren. Iovanni en chauffeur Juan Carlos stonden al met de bus voor het hotel en na het tellen van de koppen gingen we op pad voor een rondtour door Santiago de Cuba. Waar we achtereenvolgens het plein van de revolutie met het Antonio Maceo monument hebben bekeken, een voormalig regeringsgebouw nog voorzien van kogelgaten, de indrukwekkende begraafplaats Santa Ifigenia met wisseling van de wacht. Hierna volgde een wandeling door Santiago met z'n vele mooie straatjes en een bezoek aan het huis van Diego Velázquez. Voor de lunch moesten we een stukje varen naar een eilandje waarop ons gezellige restaurantje te vinden was. Op het heerlijke terras genoten we van calamares in tomatensaus met een biertje of wijntje. De wijn werd door Peter G. al snel omgedoopt tot 'zure meuk'. En nu weer terug naar de bus voor een bezoek aan het schitterend gelegen El Morro fort voor prachtige uitzichten. Rond een uur of vier waren we weer terug bij het hotel. Dus snel zwembroek aangeschoten en naar het zwembad gerend om even af te koelen. Daarna het dakterras opgezocht voor een Mojito en het mooie uitzicht.
's Avonds opnieuw naar het oude centrum voor een bezoek aan het Casa de la Trova voor een onvergetelijke salsa-avond (en dan je camera's niet meenemen...). In het hotel nog even de benodigde bagage voor één nacht uitzoeken, want de koffers zouden de volgende nacht in de bus blijven.
Santiago de Cuba -> Santa Domingo - 31 december 2015
Al vroeg moesten de koffers buiten de kamer gezet worden om verzameld te worden. We zouden hier de komende twee weken nog wel aan wennen. Hierna de ontbijtzaal in, waar de vrouwelijke pianostemmer nog steeds bezig was met de vleugel, althans zo klonk het. Na een uitgebreid ontbijt vriendelijk gezwaaid naar een paar bekende obers en naar de lobby, waar Iovanni al zenuwachtig heen en weer rende om te kijken waar iedereen bleef. Koffers checken, bus in, koppen tellen en op pad naar Santa Domingo in de bergen.
Onderweg bezochten we het mooie plaatsje El Cobre met de beroemdste kerk van Cuba, namelijk Basilica de Nuestra Senora del Cobre. Deze hoog gelegen kerk was bij het inrijden van het dorp al goed zichtbaar. De bus werd op het grote parkeerterrein achter de kerk neergezet en wij kregen uitgebreid de tijd om het mooie kerkgebouw en directe omgeving te bekijken. De kraakheldere blauwe lucht leverde mooie foto's op. Hierna snel weer op pad naar de volgende tussenstop in de koloniale stad Bayamo. Eerst het prachtige plein bekenen en daarna ruim 30 minuten de tijd om zelf het stadje te bekijken. De winkelstraat was volgens Iovanni de langste van Cuba. De lunch gebruikten we bij La Bodega. Een prachtig gelegen terras met uitzicht op een wel erg smal riviertje. Na het eten werd een houten mok koffie met honing aangeboden. Zo, we konden er weer een halfuurtje tegen.
De bus weer in voor het laatste stukje richting Santa Domingo. In het dorp onderaan de berg gelegen werden we in kleine groepjes overgeheveld in 4x4 auto's, waarmee we het laatste gedeelte naar Villa Islazul Santo Domingo werden vervoerd. In dit hoog gelegen en prachtig gelegen park bleek onze groep het geluk te hebben om te worden ondergebracht in het nieuwe gedeelte. De mooie houten huisjes lagen inderdaad prachtig, maar wel erg zwak van constructie. Als onze bovenburen door de kamer liepen, kwam de hanglamp een halve meter omlaag. Ook was een enkel huisje voorzien van een gezellig wespennest. Verhuizen zegt Lisette, of Josje nou wilde of niet, ook zij moest haar bagage weer inpakken. Speciaal voor oudjaarsavond had het hotel gezorgd voor speenvarken aan het spit en zo zat iedereen bijtijds in het terras-achtige restaurant te genieten van een drankje en een heerlijk stukje vlees. Iovanni had ter verhoging van de feestvreugde een aantal flessen met bubbeltjes op tafel gezet. Restte ons te wachten op de jaarwisseling. Echter langzaam maar zeker verdwenen er steeds meer mensen van onze tafel. Volgens zeggen hebben alleen Peter en Maud, samen met twee Engelse gasten van het hotel de overgang naar het nieuwe jaar meegemaakt.
Vrijdag 1 januari werd de groep opgesplitst voor een 'zware' en 'lichte' wandeling. Ondanks het achterblijven van 1 van mijn wandelschoenen in de bus maar aangemeld voor de wandeling naar het oude hoofdkwartier van Fidel Castro in de bergen. Misschien zou het op m'n teva's ook wel lukken. Op de parkeerplaats maakten we kennis met eenarmige gids George en stapten opnieuw in de 4x4 busjes, die ons een paar kilometer hogerop zouden brengen. Zo, dat was inderdaad een stevige klim. Op de parkeerplaats kregen we nog wat extra informatie van George en gingen op weg naar de eerste stopplaats, waar we de bestelling voor de drankje van de terugweg alvast konden opgeven. Voor het fotografen na deze stop zou er 5 cuc moeten worden afgerekend. Gelukkig bleek George 'oostindisch blind'.... Ongeveer 10 meter ná de stop stap ik met m'n voeten in een klein beekje en moest ik de rest van de route glibberend in m'n sandalen afleggen. Ja, da's lekker. Na "wachtpost 1" bereikten we een prachtige weide mét houten bankje. Nu is het nog ongeveer 30 minuten. Het bankje won! Terwijl de groep heen- en weer naar de Fidel's hut liep, genoot ik van het prachtige uitzicht, de vogeltjes en de oorverdovende stilte. Al heel snel was de rest weer terug met de mededeling dat ik niets gemist had en o ja, Fidel was er niet eens! Dan maar weer op weg naar stopplaats 1, waar voor de liefhebbers koffie en sinaasappels klaarstonden. Het laatste stuk leek, zelfs met opdroogde sandalen, langer dan de heenweg. In het hotel aangekomen snel gedoucht en aan de lange tafel aangeschoven voor de lunch. Na een ontbijt met één kleine sandwich zou er wel wat inpassen. Met het brood kon je je naam in de muur krassen, maar de lunch zelf was erg lekker. Tijd om de bagage in de 4x4's te stoppen.
Santa Domingo -> Camagüey -> Trinidad - 1 en 2 januari 2016
En zo waren we iets later al weer onderweg naar 'onze' bus. Natuurlijk meteen onder de stoel gekeken en ja hoor, daar lag de verloren gewaande wandelschoen. Pffff. Vandaag stond er behalve de 200 kilometer niet veel op het programma. We waren immers al laat vertrokken, dus moest er flink worden doorgereden om niet heel laat in Camagüey aan te komen. Onderweg vertelde Iovanni dat we in een hotel in het oude centrum zouden overnachten, toen we echter de buitenwijk van Camagüey binnenreden zat hij tijdens een telefoongesprek ernstig te onderhandelen, zo klonk het tenmiste en maakte iets later bekend dat we in een ander hotel zouden overnachten. Tja, het blijft Cuba. Ons 'sfeervolle' hotel bleek zich aan de rondweg te bevinden. Om de koffers ergens in de kamer op te kunnen leggen moesten we de halve tent verbouwen, zo klein waren de kamers. Een jaar of veertig geleden zal het vast wel een mooi hotel zijn geweest. Na het diner was bijna iedereen in de hal te vinden om te kijken naar de aangekondigde modeshow, nou ja, modeshow. Rokjes die zo kort waren, dat ze het predikaat rokje eigenlijk niet verdienden en na een halfuurtje was de show alweer over. Natuurlijk hier ook weer het bekende 'mandje'. Met een klein groepje nog even gezellig nagezeten en de verjaardag van Jos gevierd. Onderhand werd het tijd om het bed maar eens op te zoeken.
Al heel vroeg was Juan Carlos de bus alweer aan het schoonmaken en zetten wij onze koffers alweer op de gang. Na het ontbijtbuffet hoefden we dit keer maar een klein stukje te rijden naar het centrum van Camagüey, waar de fietstaxi's al voor ons klaarstonden voor de 'grote ronde van Camagüey'. De fietsers trapten zich gek om ons door de nauwe straatjes naar het eerste pleintje te vervoeren. Hier eerst wat korte uitleg door Iovanni en daarna tijd om wat rond te kijken en foto's te maken. Een oud gerimpeld dametje volgde ons over het plein en in de kerk. Met de 1 cuc die Agnes haar gaf was ze erg blij. Natuurlijk mocht ik een foto van haar maken. Toen ik haar de foto liet zien en vertelde dat we haar 'meenamen' naar Hollanda was erg onder de indruk (of kon ze zo goed toneelspelen...?). Na het bekijken van de overige drie, al net zulke mooie pleinen, leverden de fietsers ons weer af bij het startpunt.
Onze volgende stop was het prachtige plaatsje Sancti Spiritus. Eerst naar binnen voor de lunch met natuurlijk weer live muziek en daarna 45 minuten de tijd om zelf het mooie centrum te verkennen. Wat een prachtige straatje én pleinen. Ook vond Iovanni nog een schattig telefoon/computerwinkeltje waar ze een betaalbare memorycard voor de filmcamera hadden, want Agnes filmde alles was los en vast zat. Ook in dit dorp weer volop speenvarkens aan het spit, volgens goed gebruik rond de jaarwisseling. Totdat er uit een zijstraatje een nogal vorse, volledig in het roze geklede, dame komt fietsen, waarop Peter G roept: "Hé, ze zitten hier zelfs op de fiets"......!
Dan verder richting Trinidad, maar niet voordat we eerst nog een stop maakten bij de Klokkentoren van Iznaga, beter bekend als de slaventoren. In de ene straat van het dorpje verkochten de bewoners handgemaakte tafelkleden en andere souvenirs. Achterin de tuin van het mooie landhuis aan dezelfde straat liet Iovanni ons kennismaken met een suikerrietpers, vroeger aangedreven door slaven. Dit moest natuurlijk even geprobeerd worden. Daarna beklommen de helden de slaventoren, aangemoedigd door de benedenblijvers met hoogtevrees. De bus in: "Vamos a la Playa".
Toen heel in de verte het grote hotel Amcon in beeld kwam zette Juan Carlos ook nog maar eens gezellig de radio op standje 10. In navolging van hem zat even later de hele bus met de handen in de lucht mee te deinen op de muziek van de 'Lion King'. De passagiers van een tegemoet komende bus vielen bijna uit hun stoel.... Ja, Juan Carlos vond het wel wat die maffe kaaskoppen. Nadat Franka hem -in perfect Spaans- had gewezen op een loslopende hond maakte hij vervolgens bij elke andere loslopende hond een geluid 'klinkend als 'kai, kai, kai' en steeds opnieuw lag de hele bus in een deuk, tot groot plezier van Juan Carlos.
Het leek wel of Iovanni nog moest 'onderhandelen' om ons onder te brengen in de gereserveerde kamers, zo lang duurde zijn gesticuleer aan de balie. Uiteindelijk kwam hij met de sleutels en het goede nieuws dat er geen warm water was. Met maar één werkende lift duurde het even voordat we de 5e verdieping van dit gedateerde hotel hadden bereikt en onze kamer gevonden. Het enige wat positief was aan de kamer bleek het uitzicht, als je het smerige raam tenminste had opengeschoven. Maar snel naar het terras om een biertje te scoren. Ook de eerste indruk van de eetzaal bleek niet de beste. Van enige afzuiging had men nog nooit gehoord, dus door het bakken en braden was het zicht hier minder dan 50 meter. Het eten bleek uiteindelijk mee te vallen. 's-Avonds was er bij de buitenbar een dans- en modeshow.
Trinidad - 2 t/m 5 januari 2016
Da's lekker, een paar dagen niet de koffer inpakken. Na een uitgebreid ontbijt wél weer de bus in om Trinidad te verkennen. Eerst samen met Iovanni de bekende straatjes en pleintjes bekijken en dan in de Canchanchara Bar een heuse Canchanchara koffie drinken, natuurlijk aangelengd met een druppie rum. Ook hier weer live muziek door een salsaband met cd én mandje. Na een bezoek aan een markje kregen we even 'vrij' om zelf het stadje te verkennen. Samen met Lisette en Josje zijn we op verkenning gegaan. Eerst maar eens de toren van het Historisch Museum beklimmen om van het uitzicht te genieten. Josje vond het beneden al mooi genoeg. Daarna het halve centrum doorgewandeld en met grote dorst terecht gekomen op het dakterras van een gezellig eetcafé. En ja hoor, ook hier weer een band met cd én mandje. Het duurde niet lang voordat Josje deel uitmaakte van de ritmesectie van de band. Alles voor een betergevuld mandje... Daarna richting bus, die ons bij het hotel dropte voor de lunch en een vrije middag aan het strand! Het was even zoeken naar een ligbedje dat niet stuk was. Tjonge, dat was lekker.
Na het diner gingen we opnieuw naar Trinidad voor een avondje muziek. Door het gehele centum kon je genieten van alle soorten Cubaanse muziek. We hadden het geluk een zitplaats te bemachtigen op de trappen bij de kerk en hebben op gepaste afstand kunnen genieten van de luidruchtige band. Wat een feest. Laat op de avond zaten we pas weer in de bus naar het hotel.
De laatste dag in Trinidad alweer. Vandaag zouden we een wandeling maken in het natuurpark El Cubano. De entree van dit natuurpark bleek niet heel ver van Trinidad verwijderd. Onder leiding van een gids begonnen we aan de wandeling door het mooie jungle-achtige gebied, terwijl ze ons regelmatig wees op bijzondere begroeiing en andere zaken. Onderweg werd ons bij een Cubaanse boerdertje een bijzondere thee aangeboden, die ik maar even heb overgeslagen, maar volgens iedereen héél goed smaakte. De wandeltocht bracht ons uiteindelijk bij een schitterdende waterval, waar gezwommen kon worden. Een groot deel van de groep lag dan ook even later te spartelen. Vervolgens wandelden we hetzelfde stuk weer terug naar de ingang en de bus bracht ons snel weer naar het hotel voor de lunch. Vandaag scampi's op de bakplaat en dan niet een paar, maar een bord vol voor de liefbebber. Verwennerij! De rest van de middag heerlijk aan het strand gelegen, totdat het rond een uur of vijf zó hard ging waaien, dat je letterlijk gezandstraald werd! Uiteindelijk begon het ook nog eens als een idioot te regenen. Na het diner nog maar even rondgehangen bij de winderige buitenbar en bijtijds (nou ja, bijtijds) naar de kamer om de koffer weer te fatsoeneren en in te pakken.
Trinidad -> Santa Clara - 5 januari 2016
We laten Trinidad met heel veel plezier achter ons en de stemming in de bus is opperbest, totdat Iovanni kort voor onze stop in Cienfuegas een verontrustend telefoontje krijgt. Hij is zichtbaar ondersteboven, maar meldt ons (nog) niks. Aangekomen in Cienfuegos ren ik achter hem aan op het plein en vraag of hij er iets over wil zeggen. In z'n paniek spreekt hij alleen nog maar Engels en vertelt me dat z'n moeder heel plotseling in het ziekenhuis is opgenomen en op sterven ligt!! Daar wordt ik zelfs wel even stil van. Heel snel pakt hij de draad weer op en loopt met een een aantal mensen mee die geld willen wisselen en met Agnes en mij naar de bank om de pinnen. Onderweg vraag ik hem of er wat geregeld wordt, waardoor hij naar z'n moeder kan. Hij blijkt al contact te hebben gehad met z'n werkgever.
Onder de indruk van Iovanni's verhaal gaan we toch maar het mooie centrum van Cienfuegos bekijken. De prachtige gebouwen en het mooie plein met het schitterende oude theater. Het grootste deel van de groep was inmiddels alweer in de buurt van de bus, waardoor we ook de rest op de hoogte konden brengen van het laatste nieuws. Op weg naar het lunchadres in het mooie Palacio Valle maakte Iovanni gelukkig zelf e.e.a. bekend en deelde ook mee, dat hij vanavond naar Havana zou reizen met z'n vrouw Elizabeth en dat we vanaf morgen een andere gids zouden krijgen. Op initiatief van Rian hebben we in Palacio Valle een gepaste ansichtkaart gekocht om deze later met een prachtige tekst en al onze namen aan Iovanni te overhandigen, bedoeld als steun.
Zoals begrijpelijk was de sfeer na de lunch nogal bedrukt in de bus. De eerste poging van Iovanni om zijn dagelijkse Cuba-les te geven eindigde in wat gesnotter. Toch raapte hij zich later weer bij elkaar en gaf z'n allerlaatste Cuba-les aan ons. Ook bezochten we gezamenlijk nog het Che Guevara museum en -monument in Santa Clara. Zelfs het weer was er triest van geworden. De allerlaatste stop van vandaag was bij het Museum Tren Blindado, de plek waar Che de zo bekende manschappentrein had laten ontsporen. Nog geen kwartier later bereikten we het mooi gelegen Hotel Los Caneyes net buiten Santa Clara. Net voordat Iovanni uit wilde stappen nam Lisette het woord en overhandige na een korte toelichting de gekochte ansichtkaart aan Iovanni.
Iets later waren de kamersleutels verdeeld en volgden we de kofferdragers naar de huisjes op dit mooie park. Het duurde niet lang voordat iedereen te vinden was in de buurt van het zwembad (mét water) om de dag door te nemen. Rond half zeven kwam Iovanni langs om van iedereen persoonlijk afscheid te nemen. Wat zullen we deze sympathieke gozer gaan missen!
Het was al aangekondigd door Iovanni, in dit hotel zullen jullie waarschijnlijk het beste eten krijgen. Nou, dat klopte aardig. Een zeer uitgebreid buffet met overheerlijk eten en dan de toetjes niet te vergeten! Ook na het eten werd het weer gezellig druk bij de buitenbar, totdat de barkeeper vond dat we maar eens naar bed moesten..... Okee.
Santa Clara -> Havana - 6 januari 2016
We moesten weer even wennen aan de koffers buiten zetten. Ook moesten we wennen aan onze nieuwe gids Eduardo, die al bij de bus stond te glimmen. Natuurlijk hetzelfde ritueel, koffers checken, koppen tellen en op weg. Vanaag naar de hoofdstad La Habana, ofwel Havana. Onderweg een bezoek aan de krokodillenfarm van Guamá en aansluitend een boottocht. Aangekomen bij de krokodillenfarm deed de zon intussen weer z'n uiterste best om de boel op te vrolijken. Na een snelle ronde over de farm, waar we krokodillen in alle formaten konden zien en een enkeling ze zelfs mocht voeren met een stuk kip aan een hengel, was het tijd voor de boottocht over het Laguna del Tesoro naar het park rondom het Hotel Guamá. De snelle boottocht over het meer was spectaculair, alleen vragen we ons nog steeds af wat we daar moesten doen. Een rondje lopen over hardhouten vlonders, door een rieten hut rennen en beschilderd worden door imitatie-indianen en kijken naar de beeldhouwwerken van een bekende Cubaanse kunststenares. Voordat we het goed en wel in de gaten hadden zaten we alweer in de boot terug naar het beginpunt. Het goede nieuws daar was dat de lunch klaar stond. Sommigen kregen het tegen bijbetaling de bestelde portie krokodillenvlees. Dat wordt oppassen geblazen. En natuurlijk weer muziek.
En dan snel door naar Havana. Ons hotel heette Hotel Chateau Miramar, dat beloofde wat! Okee, de kamers waren groot, maar daar was alles mee gezegd. De schoonmaakster bleek drukker met haar persoonlijke briefjes aan de gasten dan met schoonmaken zelf. De stofwolken waaiden ons tegemoet. Ook hier op de foto's een prachtig zwembad met ligbedjes én water. De werkelijkheid bleek anders. Maar niets kon de pret meer drukken, want vanavond gaan we naar de Buona Vista Social Club. Hier moet je gewoon heen. Acht uur werden we voor de deur afgeleverd en naar onze tafel begeleid, waar we welkom werden geheten door middel van een welkomstdrankje. Hierna volgde het diner, waarna om half tien de show startte. In één woord geweldig. En dan geen lichtgevoelige lenzen voor je camera meenemen op vakantie..... Voordat we het in de gaten hadden werd alweer het laatste nummer van de avond aangekondigd. De tijd was werkelijk omgevlogen. Swingend zaten we in de bus naar het hotel.
Viñales - 7 januari 2016
Vandaag de allerlaatste lange bustocht van deze vakantie. 400 kilometer heen en weer naar Viñales. Zoals elke dag natuurlijk even een koffiestop bij een Cubaans wegrestaurantje en daarna snel weer door naar Pinar del Rió voor een bezoek aan een rumfabriekje. Da's handig, mét winkeltje. De flessen vlogen over de toonbank. O jee, als onze koffers nu nog maar dicht kunnen. Onze reis ging verder naar Viñales, met onderweg een stop voor het prachtige uitzicht op Valle de Viñales met z'n beroemde 'mogotes' en vervolgens naar het lunchadres nabij de enorme muurschildering, gemaakt in 1960 met héél veel muurverf. Voor de lunch kon je alles kiezen, zolang het maar varken was. Bij de Piña Colades verscheen ook een fles rum op tafel om naar smaak zelf toe te voegen. Na het diner ontstond het lumineuze idee om op deze plek maar even een groepsfoto te maken. Je vindt deze op de allerlaatste pagina van dit verslag.
Op naar een sigarenmaker. Deze vonden we in zijn eigen tabaksschuur, bekleed met palmbladeren. We maakten kennis met verschillende stadia van de tabaksplant, maar ook liet de eigenaar zien hoe een goede sigaar gemaakt wordt. Peter en Koen waren er als de kippen bij om het enorme gevaar te proberen. Agnes wilde ook wel eens aan de sigaar. Een enkeling kocht een flinke voorraad sigaren om mee te nemen als geschenk of om zelf op te roken.
Alweer tijd voor het laatste bezoek rond Viñales, namelijk de grot. Mooi niet zegt Peter G., ik ga daar niet in. Nou, veel heeft Peter ook niet gemist. Trap op, trap af, bootje in, bootje uit aan de andere kant van de grot. Peter had een heerlijk plekje op het terras gevonden om op ons te wachten. Nog even snel bezochten we het kleine centrum van Viñales, voordat we aan de stevige terugweg begonnen. Onderweg stelde Eduardo voor om vanavond elders te gaan eten. Met een kleinere groep gingen we 's-avonds met de bus naar Havana om in een nét te sjiek, maar vooral nét te stil restaurant wat te eten.
Havana - 8 en 9 januari 2016
Vrijdag 8 januari begint als een bewolkte dag. Tijdens ons bezoek aan de plaatselijke rum- en sigarenfabriek begint het zachtjes te spatten. De verrassing blijkt te bestaan uit een cappuccino die wordt aangevuld met een brandende straal rum. Leuke show en vooral erg lekkere koffie. Terug in de bus wordt het steeds grijzer. We komen aan bij het huis van Hemingway. Na wat informatie van Eduardo krijgen we de gelegenheid om rond te wandelen. Na een kleine ronde en een aantal foto's gaat het steeds harder regenen. Ik besluit terug te gaan naar de bus en kom Juan Carlos onderweg tegen bij een buitenbar in de tuin onder een afgespannen zeil. Ook goed. Hier wordt ook nog eens suikerriet geperst en gebruikt voor een drankje. Daarna hardlopend richting bus.
Onderweg naar het vissersdorpje Cojimar gaat het steeds harder regenen. Rennend gaat een enkeling de bus uit om een foto te maken van het standbeeld van Hemingway. Zelfs de straatmuzikanten komen hun schuilplaats niet uit. Snel weer terug naar Havana. Nadat Juan Carlos ons vlakbij het oude centrum heeft afgezet wordt het steeds droger en vooral warmer. Nadat we de kerk hebben bekeken wandelen we gezamenlijk naar Bodeguita de Medio, de stamkroeg van Ernst Hemmingway (My mojito in La Bodeguita, My daiquiri in El Floridita” – Ernest Hemingway"). Ook een paar van onze groep plaatsten hun naam op de volgekalkte muren. De Mojito's en diner gingen hier voornamelijk snel. Er stond immers alweer een nieuwe groep te wachten. Gewoon van buiten bekijken en ergens anders eten is dus het advies. Voor de deur namen we afscheid van Eduardo en de rest voor onze vrije middag in Havana. Na heel veel omzwervingen en veel tijd later vonden we een plekje om even te zitten aan de boulevard. Hé, twee deuren verderop een Russisch restaurant, "Nazdarovie". Op tripadvisor kwam het er zeer goed uit, dus wat let ons. Na drie steile trappen kwamen we in een keurig verzorgd restaurant uit, met prachtig uitzicht op de baai van Havana. Voor het eerst van ons leven zaten we aan de Borsjtsj-soep. Heerlijk. Ook oma kwam nog even dansen en zingen. We waanden ons in een scene van Allo allo.... Na het eten een taxi gezocht en naar het hotel gebracht met een Lada van ruim voor Tsjernobyl. Het ding ging in de bochten net zoveel opzij als naar voren. En stinken naar benzine! We hebben het overleefd. Natuurlijk zaten er nog verdwaalde kaarters bij het zwembad.
Het is écht waar, onze laatste dag in Havana is aangebroken. Na het ontbijt snel de bus in om er een paar kilometer verderop weer uitgeknikkerd te worden. We gaan vandaag een stadtoer maken met paardekoetsen. Leuk om op deze manier de stad te bekijken. Op verschillende plekken werd er even gestopt. Peter H. had het al twee weken over het John Lennon park en waar stoppen we? Juist. Ook een stop bij het Plein van de Revolutie om foto's te maken. Daarna nog even langs bij het Militair Museum voor een paar snelle foto's, waarna we werden afgezet bij het oude centrum voor een stadstour met Eduardo. Voor de lunch kwamen terecht in het gezellig La Mina restaurant. Hierna volgde de rest van de wandeling. Tegen het einde van de middag bereikten we de plaats van de oldtimers die ons bij het hotel zouden afzetten. Dit was een prachtige afsluiting van onze reis door Cuba.
Maar we wilden vanavond nog wel één keer met z'n allen wat eten. Volgens Venkat en Latha kon je bij de Italiaan in het hotel verderop prima eten. Na inventarisatie bleek iedereen mee te willen en zouden Rian en Agnes de reservering gaan regelen. Tot grote verbazing van de restauranthouder was er al door een andere groep uit ons hotel gereserveer (dat heb ik nog nooit meegemaakt). Als uitwijk hebben de dames toen maar gereserveerd in de pianobar op de 11e verdieping en kwamen het 'slechte' nieuws melden bij de zwembadzitters. Net voordat we vertrokken bij ons hotel meldde Venkat dat hij zo vriendelijk was geweest om vanmiddag even bij het Italiaanse restaurant te reserveren. Ze waren toch in de buurt. Dus wel pizza vanavond, maar wie vertelt het de ober van de pianobar..... Het is gelukkig goedgekomen. Na een supergezellige laatste avond maar voorzichtig de koffer ingepakt.
Eerst zou Juan Carlos de mensen naar het vliegveld brengen (groot gejuich), toen ineens de anderen naar Varadero (opnieuw gejuich). Maar ja, wat krijg je als twee honden vechten om een been? Na het afscheid van Eduardo en een emotioneel afscheid van Juan Carlos zwaaiden beiden ons uit terwijl de twee groepen in kleinere bussen naar respectievelijk vliegveld en Varadero werden gebracht.
Op mijn YouTube-kanaal kan je een videoverslag bekijken van deze geweldige vakantie. Klik hier.
Monique en Maikel, Betty en Wendy, Adinda, Venkat en Latha, Josje, Lisette, Rian en André, Moniek, Koen, Peter en Rina, Franka en Jos, Wilma en Henk, Peter en Maud bedankt voor jullie gezelligheid! Het werd een reis om nooit te vergeten en we zullen er nog heel lang over praten. Hopelijk gaan we elkaar nog een keer ontmoeten!